1621. Na een lange periode van moeizame vooruitgang heeft de Nederlandse Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) eindelijk haar momentum gevonden. Geleid door de kersverse gouverneur-generaal Jan Pieterszoon Coen breidt ze gestaag haar macht uit in de Indonesische archipel, vaak met bruut geweld. In tegenstelling tot zijn voorgangers gelooft Coen niet in eindeloze onderhandelingen met lokale heersers; in zijn visie kan er geen handel bestaan zonder oorlog.

Twee jaar hiervoor wist hij het Javaanse protectoraat Djakatra te veroveren en stichtte daar de nieuwe, op Hollandse leest geschoeide stad Batavia. Het jaar daarop consolideerde hij zijn positie door het op te nemen tegen de sultans van Mataram en Bantam, terwijl hij ondertussen de Engelse concurrentiepositie wist te verzwakken. De VOC beschikt vanaf eind 1619 over een permanent bruggenhoofd op Java, van waaruit alle handel in de Oost kan worden gedirigeerd.

Coens ambitie reikt echter verder. Zijn principale doel is de overheersing van de Banda eilanden, de enige plek ter wereld waar de uiterst kostbare nootmuskaat wordt geoogst.

Het probleem is echter dat de Bandanese bevolking weigert mee te werken. Ondanks verdragen en afspraken blijven de Bandanezen onbekommerd hun specerijen verkopen aan Engelsen, Portugezen, Spanjaarden en kooplui uit naburige eilanden.

Als Coen medio 1620 het bericht ontvangt dat in Londen een samenwerkingsverdrag is gesloten tussen de VOC en de Engelse Oost-Indische Compagnie, weet hij dat hij in actie moet komen: vóór het verdrag in werking treedt moet hij de Engelsen de loef afsteken. Hij stelt een enorme vloot samen, vult die met soldaten en trekt in januari 1621 richting Banda.